دیروز از صبح حال و هوای دستگاه سه گاه و بخصوص گوشه ی مخالف سه گاه در سرم بود . به کلاس که رسیدم ؛ با همان ویلن شکسته ، بسته ی مدرسه که با آن به شاگردان درس میدهم ناخود آگاه شروع به نواختن کردم و چنان در خاطرات و لحظات زیبای نگارش کتاب ها و ترانه های استاد عزیزم علی تجویدی غرق شدم که به خود آمده و دیدم که چندین مرتبه پشت سر هم ترانه ی جاودانه ی " آزاده " را نواخته ام . به لطف تکنولوژی با همان mp3player دم دست به هوس ضبط آن افتادم ؛ نتیجه آن شد که در ادامه می شنوید :
