ماه پیش ، فرصتی دست داد که سری به خانه ی ابدی استاد عزیزم علی تجویدی بزنم.

بی شک آواز دشتی یکی از دل انگیز ترین نغمه های موسیقی ایرانی استکه بسیاری از نغمه پردازان ، ملودی های بسیار زیبایی را در پرده های آن ساخته و پر داخته اند   .
یکی از زیباترین و ماندگارترین آثار استاد عزیزم علی تجویدی ترانه ی زیبای - دیدی که رسوا شد دلم - است که سال ها قبل به هنگام نگارش آن در کتاب خود استاد ، خاطرات زیبایی از خلق آن از استاد شنیده ام که بد نیست شما هم بدانید

دیروز از صبح حال و هوای دستگاه سه گاه و بخصوص گوشه ی مخالف سه گاه در سرم بود . به کلاس که رسیدم ؛ با همان ویلن شکسته ، بسته ی مدرسه که با آن به شاگردان درس میدهم ناخود آگاه شروع به نواختن کردم و چنان در خاطرات و لحظات زیبای نگارش کتاب ها و ترانه های استاد عزیزم علی تجویدی غرق شدم که به خود آمده و دیدم که چندین مرتبه پشت سر هم ترانه ی جاودانه ی " آزاده " را نواخته ام . به لطف تکنولوژی با همان mp3player  دم دست به هوس ضبط آن افتادم ؛ نتیجه آن شد که در ادامه می شنوید :

چند روز پیش آقای ابریشمی از بستگان بسیار مهربان ؛ با ذوق و اهل هنر عزیز ؛ مجموعه ای بسیار نفیس پیرامون هنر والای مرحوم قمرالملوک وزیری را به من دادند که با شنیدن صدای استاد عزیزم علی تجویدی در آن ؛ منقلب شدم و هزارن خاطره از دوران چندین ساله ی شاگردی ایشان در دل و جانم زنده شد  .
با خود فکر کردم حدود پنجاه شاگرد ویلن دارم و هیچ کدام نه قمر را می شناسند و تجویدی و نه صبا و ... چه باید کرد؟ بیشتر جوانان این روزگار خودشان را هم بدرستی نمی شناسند! ولی سایز کفش  فلان فوتبالیست را می دانند ! افسوس ... آنقدر از خود بیگانه شده ایم که حتی آنانیکه حرف نکوداشت پیشینه ی تاریخی و فرهنگی هنری این سرزمین را می زنند ؛ به پاسداشت آن اعتنایی نمی کنند ... تا کی  متولیان امور فرهنگی و هنری این مملکت در خواب خواهند بود؟ از آن روزی میترسم که حتی نشانی از مشاهیر فرهنگی و هنری سرزمینمان نماند  ...

محمد نوری خواننده پیشکسوت به دلیل بیماری و وخامت وضعیت جسمانی شنبه‌شب نهم  امرداد هشتاد و نه در بیمارستان دار فانی را وداع گفت

روحش قرین رحمت

به یادش بشنویم:

امسال به دعوت موسسه موسیقی عارف به عنوان مولف به بازدید از نمایشگاه کتاب دعوت شده بودم و بعد از سالها خیلی مشتاق بودم که این اتفاق مهم ! فرهنگی را از نزدیک ببینم   ...

شاید خیلی از ما بیشتر خاطرات کودکی و نوجوانی را فراموش کرده باشیم ولی به احتمال زیاد خاطرات مدرسه و معلم هایمان را فراموش نکرده ایم . خوب بخاطر دارم که سال تحصیلی 1357-58 که من کلاس چهارم ابتدایی بودم ؛ خانم معلم بسیار مهربان و فرهیخته ای داشتم به نام خانم جعفریان ؛ در آن هرج و مرج سال اول انقلاب بزرگ اسلامی!!! تمام