چهارم آبان ماه مصادف بود با زاد روز استاد ناصر خان فرهنگ فر ؛ استادی که بی شک یکی از مفاخر عالم هنر ایران زمین است و کُنش و منش ِ بی مثالش ، همیشه جاودان خواهد ماند.

به همین مناسبت خاطره ای از سال وفات ایشان در اینجا ذکر میکنم :

کلاس روزهای دوشنبه ی من مانند دیگر روزها پر است از شاگردان گوناگون ، از بچه ی شش ساله تا دانشجو و خانم کارمند و ... و دیگر بعد از این سال ها باید زبان هر کدام را بدانم تا بتوانم به آنها آموزش دهم ،

بی شک آواز دشتی یکی از دل انگیز ترین نغمه های موسیقی ایرانی استکه بسیاری از نغمه پردازان ، ملودی های بسیار زیبایی را در پرده های آن ساخته و پر داخته اند   .
یکی از زیباترین و ماندگارترین آثار استاد عزیزم علی تجویدی ترانه ی زیبای - دیدی که رسوا شد دلم - است که سال ها قبل به هنگام نگارش آن در کتاب خود استاد ، خاطرات زیبایی از خلق آن از استاد شنیده ام که بد نیست شما هم بدانید

چند روز پیش آقای ابریشمی از بستگان بسیار مهربان ؛ با ذوق و اهل هنر عزیز ؛ مجموعه ای بسیار نفیس پیرامون هنر والای مرحوم قمرالملوک وزیری را به من دادند که با شنیدن صدای استاد عزیزم علی تجویدی در آن ؛ منقلب شدم و هزارن خاطره از دوران چندین ساله ی شاگردی ایشان در دل و جانم زنده شد  .
با خود فکر کردم حدود پنجاه شاگرد ویلن دارم و هیچ کدام نه قمر را می شناسند و تجویدی و نه صبا و ... چه باید کرد؟ بیشتر جوانان این روزگار خودشان را هم بدرستی نمی شناسند! ولی سایز کفش  فلان فوتبالیست را می دانند ! افسوس ... آنقدر از خود بیگانه شده ایم که حتی آنانیکه حرف نکوداشت پیشینه ی تاریخی و فرهنگی هنری این سرزمین را می زنند ؛ به پاسداشت آن اعتنایی نمی کنند ... تا کی  متولیان امور فرهنگی و هنری این مملکت در خواب خواهند بود؟ از آن روزی میترسم که حتی نشانی از مشاهیر فرهنگی و هنری سرزمینمان نماند  ...