داشتم بر مي گشتم خونه، مسيرم جوريه که از وسط يه پارک... رد ميشم بعد ميرسم به ايستگاه اتوبوس، توي پارک که بودم يه زن خيلي جوون با چادر مشکي رنگ و رو رفته و لباس هاي کهنه يه پيرمرد رو که روي يه چشمش کاور سفيد رنگي بود همراه خودش راه ميبرد رسيد به من و گفت سلام!

امروز سر کلاس وقتی یکی از هنرجویان برای چندمین مرتبه دیر آمد و گریه کنان هم آمد؛ شک کردم که باز درگیری ِ دیگری بین او و والدینش پیش آمده. آخر کلاس هنگام رفتنش، صدای پدرش را شنیدم که غُرّ و لند کنان میگوید : اینهمه راه اومدیم برای همین چند دقیقه؟ اینکه نمیشه، و ...

در را باز کردم و گفتم : پدر مهربان ... و ... به موقع سر کلاس حاضر شوید و ... ، که چنان جوابی شنیدم که هنوز با خود در ذهنم دگیر آن هستم ... شنیدم که : آخه من چقدر وقت برای این بچه بگذارم؟ اصلا برای چه وقت بگذارم؟... !

آنقدر به ناچار از طبیعت دور شده ام که وقتی در طبیعت ِ ساخته ی دست آدمیزاد هم گردشی میکنم ، ذوق زده میشوم و ... دوربین همیشه همراه ِ عکاس ماهر : علیرضا مرزبان .