به یاد سال هایی هستم که از اوائل آبانماه به فکر تدارک سالروز تولد استاد بودیم و با چه شوقی به دیدار ایشان میرفتیم و با چه مهربانی و روی بازی خانم استاد - شوکت خانم - وسایل پذیرایی را تدارک دیده بودند و خود استاد خوشحال از اینکه تمام دوستان وشاگردان به دورشان حلقه زده اند و ...

امروز سر کلاس وقتی یکی از شاگردانم آمد و ویلنش را گرفتم تا کوک کنم ، ناخودآگاه به یاد روز اولی که آمده بود افتادم ؛ پسربچه ای بود هفت ، هشت ساله به همراه مادر و خواهر کوچکترش ، پسر بچه ای بازیگوش ولی تیزهوش اما امروز از من بلند قامت تر و با محاسن تازه روییده که گهگاهی به دور از چشم والدین دستی هم به آنها می کشد .

امروز در این دنیای مجازی به دنبال مطلبی میگشتم که مطلبی در یک وبلاگ مرا به سال ها پیش برد. سال هایی که موسیقی جرم بود و موسیقیدان مجرم !تمام آنچه شبانه روز به گوش میرسید مارش نظامی بود و گهگاهی سرودی با صداهایی انکرالاصوات...
لازم است که آنهایی که سن کمتری دارند بدانند که در آن روزگار نه تنها هنر جویی حرام بود بلکه همراه داشتن آلات موسیقی هم جرم به حساب می آمد.
من که آن سال ها افتخار شاگردی استاد علی تجویدی را داشتم با هزاران ترس و واهمه ویلنم را بدست میگرفتم و مانند آنکه مال دزدی یا وسیله ای خطرناک حمل میکنم با دیدن ماشین کمیته ! یا گشت ثارالله از صد متری از ترس قالب تهی میکردم ( لازم است یادآوری کنم که آن زمان نیروی انتظامی به صورت فعلی وجود نداشت و چندین نهاد ماموریت حفظ نظم وآرامش ! را در جامعه به عهده داشتند از جمله ماشین های پاترول ِ خاکی رنگی که پرچم کوچکی منقش به نام مبارک ثارالله به آنتن جلوی گلگیرآنها نصب شده بود ) به کلاس میرفتم .
نحوه ی حمل ویلنم هم خود ماجرایی داشت که...

ماه پیش ، فرصتی دست داد که سری به خانه ی ابدی استاد عزیزم علی تجویدی بزنم.

دیروز از صبح حال و هوای دستگاه سه گاه و بخصوص گوشه ی مخالف سه گاه در سرم بود . به کلاس که رسیدم ؛ با همان ویلن شکسته ، بسته ی مدرسه که با آن به شاگردان درس میدهم ناخود آگاه شروع به نواختن کردم و چنان در خاطرات و لحظات زیبای نگارش کتاب ها و ترانه های استاد عزیزم علی تجویدی غرق شدم که به خود آمده و دیدم که چندین مرتبه پشت سر هم ترانه ی جاودانه ی " آزاده " را نواخته ام . به لطف تکنولوژی با همان mp3player  دم دست به هوس ضبط آن افتادم ؛ نتیجه آن شد که در ادامه می شنوید :